Verkiezing nieuw partijbestuur Open Vld

 Auteur: Erwin Goyvaerts                                                                                                                     

Er was eens een verkiezing op zondag 9 juni 2024. 

Iedereen zag wat iedereen had verwacht, Open Vld krijgt een dreun vanjewelste. 

Iedereen zag wat niemand had verwacht, een verslagen partijtop die het niet hadden zien aankomen.

Je kan jezelf dan enkel maar afvragen hoe dat in godsnaam mogelijk is. Heeft dan niemand in die top eens realistisch naar buiten gekeken? Leeft die top dan in een bubbel waar het geloof in eigen kunnen onbegrensd is en de realiteit aan hen voorbij gaat? 

De verslagenheid was dus groot, heel groot. Het siert hen dat men mea culpa slaat en collectief ontslag neemt maar als men nog enige geloofwaardigheid wilde behouden was er ook geen andere mogelijkheid. Een bestuur dat de partij in de afgrond heeft gereden en dan aan de weg van de broodnodige vernieuwing zou gaan timmeren kan moeilijk steun verwachten van haar leden en is ook niet geloofwaardig. 

Dus is de beslissing om een nieuwe voorzitter en een nieuw partijbestuur aan te stellen een goede beslissing. Maar zal zo'n nieuw partijbestuur nieuw genoeg zijn om de broodnodige verandering te brengen? Een Egbert Lachaert als nieuwe voorzitter is dan wel niet nieuw maar zal vermoedelijk nog wel veel steun hebben van de leden na zijn vrijwillig ontslag dat eigenlijk zijn uiting van protest was tegen de beleidslijn van de partij. De vernieuwing zal ook niet komen van de voorzitter maar zal moeten komen van het partijbestuur.

Garanderen statuten van de partij het schenken van oude wijn?

De vernieuwing moet dus komen van het nieuw partijbestuur. 

Uit de statuten blijkt dat het partijbestuur bestaat uit 20 rechtstreeks verkozen leden, 10 mandatarissen en 10 niet-mandatarissen. Die niet-mandatarissen kunnen instaan voor vernieuwing naargelang wie verkozen wordt.

De 10 mandatarissen worden bestaan uit leden die al of niet gewezen minister, staatssecretaris of Europees commissaris zijn, of al of niet gewezen Europees, federaal, Vlaams of Brussels parlementslid. Aan deze verkozenen worden dan nog de gewezen partijvoorzitters en gewezen regeringsleiders toegevoegd aan wie een adviserende stem wordt toegekend.

Je komt dan uit bij een nieuw verkozen partijbestuur waar de meerderheid gevormd wordt door diegene die de partij hebben gebracht waar zij heden ten dage staat, en een minderheid van 10 verkozenen die (hopelijk) vernieuwing willen brengen maar geen meerderheid kunnen vormen. 

De ziekte ingebed in de statuten

Het verwijt dat de partijtop veel te horen krijgt "Het gaat alleen om de postjes" ligt dus als het ware ingebed in haar statuten. De eerlijkheid gebied ook te stellen dat de ervaring van al die oud gedienden-mandatarissen moet erkend worden en zij broodnodig zullen zijn in het nieuwe partijbestuur, maar het is fout dat zij de meerderheid zullen vormen binnen dat bestuur.

Wil men echt verandering brengen dringt zich dus eigenlijk een aanpassing van de statuten op, een vernieuwing van de samenstelling van het partijbestuur. Als men daadwerkelijk verandering wil garanderen zal daar de verandering beginnen.

Doet men dit niet dan dreigt het nieuwe partijbestuur niet meer te zijn dan oude wijn in nieuwe zakken.