Wansmakelijke politiek

 

Vandaag, drie weken voor Zwarte Zondag,

We zijn drie weken verwijderd van de verkiezingsdag. In de toenemende politieke campagne activiteit is moddergooien het grote normaal geworden. De wederzijdse verwijten vliegen over en weer en veelal wordt daarbij de persoon geviseerd. Twitter, of liever X, is daarbij het geliefkoosde medium van onze politici. Het is een schabouwelijk toneelspel dat het allerslechtste in de mens toont gaande van egoïsme en jaloezie tot narcisme en misplaatste superioriteit. 

Hebt u het zich ook al afgevraagd hoe het komt dat onze samenleving zo nors en onverdraagzaam is geworden? Wel politici mogen zich de gouden medaille opspelden, ze oogsten wat ze zelf gezaaid hebben. Zelfs diegene die in de politieke wereld de mond vol hebben over verdraagzaamheid tonen aan onze samenleving het voorbeeld van onverdraagzaamheid en respectloos misprijzen voor hun tegenstanders.

De beloftes lachen zich uit in ons gezicht.

27 miljard moet er bespaard worden. Om het u duidelijk te maken, dat is meer dan 2.000 euro per inwoner van België. Om het u duidelijk te maken, een gezin van vier zal achtduizend euro afgeven, zij het door extra belastingen, zij het door een vermindering van uitkeringen.

En wat doet de politiek? Beloven en nog eens beloven.

Een bloemlezing: Het verschil tussen werken en niet-werken moet minstens 500 euro bedragen (Open Vld), gratis maaltijden op school (SpA), volledige aftrekbaarheid van de uitgaven voor kinderopvang (N-VA), meer netto overhouden door een lastenverlaging (Vlaam Belang), verlaging van de lasten op arbeid en alle uitkeringen boven de armoedegrens (Groen), verlaging van de pensioenleeftijd, geen btw op voeding (PVDA), en dan zwijgen we nog over de Waalse beloftes.

Naast al die miljarden dat zoiets kost moet er dus nog 27 miljard bespaard worden. Volgens zowat elke partij doen ze dat kunststukje er nog bovenop. 

Is er nog iemand die deze mensen geloofd? Moeten wij, de burger, ons niet afvragen of al die  politici zichzelf nog geloven?

De pathetische leugenaars.

Weet u wat een pathetische leugenaar is? Wel dat is iemand die op een overdreven wijze de aandacht probeert te trekken door te liegen.

Weet u wat een politieker is? Wel dat is iemand die ...... . Of toch niet?

Geloven onze politici echt dat we onze grote problemen oplossen met gratis brooddozen en onrealistische voorstellen. 

Iemand op Twitter X schreef: "Als ze 's middags met een lege brooddoos zitten hebben ze 's morgens ook geen eten gehad. Wat doe je daar dan mee?". 

Wel ik heb een voorstel voor de onderwijshervorming. Start de school met een gratis ontbijt. Voilà, nu ben ik ook een schitterend politieker en heb ik zojuist 260 miljoen uitgaven per jaar ingepland zonder probleem. Heb ik mijn roeping gemist?

Ach, ik vraag het mij moedeloos af. Is er dan niemand met een beetje intelligentie die het politiek debat in het belang van de burger kan voeren? Is er echt geen enkele politieker die de echte problemen van ons land wil of kan aankaarten? Aan de burger uitleggen hoe men die enorme staatsschuld en dat groot begrotingstekort gaan oplossen zonder het over extra (vermogens)belastingen te hebben in het meest belaste land van de Europese Unie.

Het virus slaat toe op het laagste politiek niveau en woekert zich dan de weg omhoog. 

Hoe komt het toch dat we in de politieke wereld met zo'n tekort aan intelligentie kampen?

Wel, zoals in elke vereniging heeft een lokale politieke partij een bestuur en zoals in elk bestuur is daar de ene al wat slimmer dan de andere. Die slimme zal een aantal van de minderbedeelden rond zich moeten scharen door hun verzuchtingen ter harte te nemen, genoeg om een meerderheid te vormen binnen het bestuur. 

Doet die ene slimme dat niet en rekent die op de democratische werking dan zullen de minderbedeelden de partij regeren. Eender hoe, de slimme is veroordeeld tot het meeslepen van een last waardoor ook al eens een domme beslissing moet genomen worden om de minderbedeelden aan boord te houden.

De klim naar de top

Eens de klim naar de partijtop ingezet sleurt zo elke politieker zijn volgelingen mee en eens opgeklommen tot de top kijkt de burger dan naar een partij waarvan diezelfde burger zich afvraagt of ze echt niet beter kunnen. Die mensen die intelligent genoeg zijn om de problemen van het land aan te pakken en een visie hebben om onze problemen op te lossen blijven aan de zijlijn staan. Begrijpelijk. 

Hebt u recent een politieker gezien waarin je zou kunnen geloven? Iemand waarvan u overtuigd bent dat hij/zij (of het) tegen u de waarheid verteld?

De vraag blijft wanneer politici gaan inzien dat het zo niet verder kan. De burger krijgt meer en meer een aversie van deze wansmakelijke politiek en de uitslag van de verkiezingen van juni zullen dit weerspiegelen. 

En kunnen we met zen allen al niet voorspellen wat de reactie van de verliezers zal zijn? "We moeten dichter bij de burger staan" en "We moeten meer naar de burger luisteren". Dat riedeltje horen we al sinds de eerste zwarte zondag, ondertussen meer dan dertig jaar geleden, en sindsdien is er nog altijd niets veranderd.

De burger treft hier geen verwijt, de politiek zal oogsten wat ze gezaaid hebben.

Wansmakelijk!