Open VLD en de weg naar mijn verlichting

De verlichting

Politiek bestaat uit kleuren. U bent blauw, rood, oranje, groen, of godbetert bruin. Ikzelf ben blauw. Zo van dat helder donker blauw. Niet simpelweg donkerblauw maar helder donker blauw. Maar naast heel dat politiek kleurenpalet heeft men het in de politiek ook al te dikwijls over de verlichting.

De verlichting zegt u? Ja, vooral Bartje. U kent Bartje wel, die politieker die meestal iets zegt als hij zijn mond open doet, positief of negatief, dat laat ik aan u over, maar dat Bartje heeft het heel dikwijls over de verlichting.

Blijkbaar, volgens Bartje, moet je daar wel wat boeken over gelezen hebben om het te begrijpen, om het licht te zien. Nu heb ik die boeken niet gelezen maar ik voel mijzelf alsof ik het licht heb gezien. Het blauwe licht, dat helder donkere blauwe licht. 

Als je het helder donkere blauwe licht hebt gezien dan ben je een liberaal. Alleszins toch volgens mijn eigen boek over de verlichting, volgens mijn eigen overtuiging. Als liberaal streef je ernaar om de middelen die een land, stad of dorp je geeft te gebruiken om omstandigheden en mogelijkheden te creëren voor inwoners waarmede zij hun leven positief kunnen opbouwen en verbeteren. De inwoner die de geboden kansen grijpt en investeert in de kwaliteit van zijn leven en van zijn gezin wordt dan beloond.

Dat rode licht is iets helemaal anders. Dan geeft men de middelen die een land, stad of dorp geeft rechtstreeks aan de inwoners en hoopt men dat die inwoners met die middelen hun leven positief opbouwen. Dan hoop je dat die inwoners met die middelen de kwaliteit van hun leven en van hun gezin verbeteren. De middelen die dan aangeboden worden zijn meestal louter financieel van aard.

Paars

Respect voor ieders zijn kleur maar van dat paars heb ik nooit iets begrepen. Hoe mix je dat blauwe met dat rode? Kan je van een mens verwachten dat die tracht de kwaliteit van zijn leven op te bouwen en daarvoor zal beloond worden als op voorhand de beloning al is gegeven? Je weet wel, tussen het blauwe en het rode in, dat paars beleid. Waarom zou die mens nog iets ondernemen om de kwaliteit van zijn leven te verbeteren?

De liberale partij, de PVV, veranderde onder ene heden ten dage zijnde een Europarlementariër van naam naar Open Vld. Het helder donker blauw dat de verlichting had gezien veranderde in iets paars waar niemand nog iets van begreep. 

Als de verkiezingsbodem in zicht was na het tijdperk van de Europarlementariër, we dachten toen dat we de bodem hadden gezien, werden we terug naar de verlichting gesleurd in aanloop naar de voorzittersverkiezingen van 2020. Alexander De Croo kwam op de proppen met ene Egbert Lachaert ten tijde dat de partij al veel te lang paars was. De weg naar het licht van het helder donker blauw was ingezet. Zo dachten we toch na die voorzittersverkiezing als lid van die oorspronkelijk blauwe partij die al te lang paars was geweest.

Maar de teleurstelling volgde al snel. Juist zoals die Europarlementariër in een rood groene regering stapte waar ook wat blauw werd aan toegevoegd stapte de juist heruitgevonden helder donker blauwe partij wederom in een regering met dat rode en dat groene. En als we in het verleden dachten de bodem te hebben gezien beseffen we nu dat de bodem toen nog wat verder weg lag en is die bodem nu vandaag wel heel dichtbij.

Blauw verdraagt geen paars.

Egbert Lachaert, het was de man die de partij samenhield want geruchten over het ontstaan van een nieuwe blauwe liberale partij staken in 2020 de kop op. Gesteund door Alexander De Croo leek dit wel het nieuwe ideale blauwe huwelijk van een kopman met zijn voorzitter. Twee handen op een buik, zo leek het wel. Maar Egbert werd snel wakker geschud uit zijn blauwe dromen.

De partijleden die tijdens de voorzittersverkiezing in 2020 nog voor meer dan zeventig procent blauw hadden gestemd zagen de heruitvinding van hun helder donker blauwe partij al sterven net nadat de startlijn werd overschreden. Als in het begin van het voorzitterschap van Egbert de beslissingen van Vivaldi, in de jaren zeventienhonderd bijgenaamd de rode priester, met vuur werden verdedigd had hij snel door dat dit niet gesmaakt werd door de meerderheid van de partijleden. 

Egbert had dat dus na een tijdje begrepen. Al die paarse beslissingen van de leden van de rode priester waren naar de leden van de partij toe niet te verdedigen. Maar in het nationale partijbestuur zaten velen op een paarse stoel. De meerderheid van die leden stammen immers nog uit het tijdperk van die Europarlementariër of zijn daar samen met hun papa in de paarse oase opgegroeid. Proberen de partij naar die heldere donkere blauwe kleur te loodsen bleek onmogelijk voor Egbert. Je mag zoveel blauw gieten bij dat paars als je wil, dat paars blijft paars. 

Het lijkt erop dat het pad naar het licht van het helder donker blauw pas zal ingezet worden als je start zonder al dat paars.

Een vaccin tegen paars.

Egbert moet het gezien hebben. Op een gegeven moment moet hij naar zijn schoenen en broekspijpen hebben gekeken en vastgesteld hebben dat zijn schoenen al een paarse kleur hadden en dat paars via zijn broekspijpen al was opgerukt tot aan zijn knieën. 

Als hij zijn voorzittersrol zou blijven vervullen zou hij paars beschilderd de verkiezingsnederlaag van 2024 moeten ondergaan. Hoe kan je dan daarna nog rechtstaan als leider van het helder donker blauwe geloof en de partij naar dat licht sleuren? 

Genoeg is genoeg moet Egbert gedacht hebben en hij liet zijn paarse kleur achter op zijn voorzittersstoel, laat zijn kopman met paarse kleur achter en gaat voor zijn eigen overtuiging. Zijn kopman, ondertussen Eerste Minister van de rode priester, neemt zijn rol over. Open VLD heeft nu maar één weg, de weg van paars. Als Eerste Minister kan men immers als leider van de partij geen ander pad bewandelen dan de weg van de rode priester.

De leden van de partij zullen bij een voorzittersverkiezing weer massaal voor die helder donker blauwe kleur stemmen. De misnoegdheid is bij de leden nu immers even groot als ten tijde dat ene kasseistamper de partij leidde. En misschien heeft bij vele leden zelfs de misnoegdheid plaats geruimd voor onverschilligheid, erger kan niet. 

Bij een eventuele voorzittersverkiezing is de overwinning van een "blauwe" kandidaat dus een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid en als deze nog dit jaar zou worden georganiseerd zal dit in aanloop naar de verkiezingen van 2024 leiden tot een patstelling in de top van de partij. In die zin is het uitstellen van voorzittersverkiezingen een logische keuze van het paarse bestuur. Maar ondanks dat de nieuwe leider van de partij openlijk zijn geloof in een overwinning in 2024 propagandeert is een verdere afkalving van het stemmenaantal geloofwaardiger en zal deze evenredig zijn met de verontwaardigde ontevredenheid over het nationaal beleid van de rode priester. De weg van de partij wordt immers vanaf nu bepaald door de regering van de rode priester, een regering waar alle violen nooit mooi hebben samengespeeld en die in aanloop naar 2024, we moeten de vier jaargetijden nog door, ook nooit harmonisch zal klinken. 

Het resultaat van Open Vld zal dus in 2024 bepaald worden door Vivaldi, de rode priester. Geen enkel vaccin zal daartegen bestand zijn.

Een paarse dienaar gezocht.

Alexander De Croo moet nu op zoek naar een voorzitter die bereid is de partij te leiden volgens de overtuiging van Vivaldi en die als voorzitter de nederlaag van 2024 op zich wil nemen. Die persoon die daartoe bereid zal zijn zal van de paarse top ongetwijfeld eeuwige erkenning verkrijgen, die persoon zal door de helder donker blauwe leden eeuwig ten dage in de paarse strafhoek worden gezet.     

Het is maar de vraag of iemand die rol wil. Dan bestaat er ook nog de kans dat Alexander De Croo op een gegeven moment ergens een internationale top job aangeboden krijgt, een "once in a lifetime" opportuniteit, en wat als dat gebeurt voor aleer de verkiezingen in 2024 hebben plaatsgevonden? Als de kapitein dan beslist het zinkend schip te verlaten zwalpt de partij met zijn dienende voorzitter stuurloos rond.

Dan zal blijken dat de bodem toch nog wat dieper was dan heden ten dage gedacht. Verrijzen zal dan een hele karwei worden.

Een strategisch briljante zet.

Een verkiezingsnederlaag is in 2024 zo goed als een zekerheid. Nu nieuwe voorzittersverkiezingen organiseren zullen ook nu een nieuwe blauwe voorzitter opleveren, een andere dan Egbert want hij kan zich geen kandidaat stellen als de verkiezingen er komen als gevolg van zijn ontslag. Het zwalpende schip nu sturen naar die helder donker blauwe ster is met het huidige paarse bestuur en lidmaatschap van de orde van de rode priester onmogelijk.

Dus wachten met de voorzittersverkiezingen tot na de verkiezingen van 2024, na dat de nederlaag politiek eervol is ondergaan, is misschien zo'n slechte zet nog niet. Na de nederlaag zal ook de meest verpaarsde blauwe moeten toegeven dat blauw de enige juiste richting is. De paarse melk is dan immers volledig uitgemolken. Dan is er op dat moment maar één kandidaat waarin de helder donker blauwe partijleden nog in zullen geloven en ze zullen hem massaal verkiezen als hun nieuwe blauwe leider. 

Mag ik u dus voorstellen aan onze nieuwe toekomstige voorzitter, in 2024 verkozen met een grote meerderheid: Egbert Lachaert.

Uw dienaar,

Een blauw partijlid