Een opinie: De EU en de oorlog.

 

Opinie

* Deze opinie is geschreven in eigen naam en vertegenwoordigd geenszins het standpunt van verenigingen of organisaties waar ik deel van uitmaak.

Oekraïne, een land wat normaal gezien bitter weinig zou betekenen in de wereld. 

Oekraïne, een land dat nu in het middelpunt van de wereldbelangstelling staat.

Oekraïne, een land dat in een oorlog is beland.

Is het een oorlog die misschien niemand wilde, of toch wel? Of is het een oorlog die iedereen had kunnen vermijden? Naast Rusland is de EU ook betrokken in deze oorlog maar de rol van de EU wordt zo goed als niet tegen het licht gehouden.

Ik heb lang nagedacht of ik hier mijn inzichten over de rol van de EU wou delen. Doe ik daar goed aan? Kan dit nog of is er naast de politiek ook bij de bevolking geen ruimte meer voor debat? Zitten we ondertussen niet in een samenleving waar iemand bijna gelyncht wordt door de algemene publieke opinie als men anders denkt dan de "massa"?

Zo kom ik terecht bij onze media. We hebben twee jaar corona nieuws gehad en ik denk toch dat ik mag concluderen dat de wijze waarop dat nieuws werd gebracht geen voorbeeld was van hoe nieuws in een democratische en vrije wereld zou moeten worden gebracht. Als ik mensen mag geloven zijn we toch met velen die beseffen dat andere standpunten constant werden geweerd, zij het in de geschreven pers, op radio of televisie en zelfs tot in de groep van experten. Had je een andere mening dan speelde je niet meer mee. Rare democratie vind ik dat.

De wijze waarop media het nieuws brengen wordt bepaald door mensen in die mediasector. Het lijkt er meer en meer op dat de geschreven en gesproken pers alleen nog maar oog hebben om hun eigen mening of die mening die voor hun carrière het meest belovend is door te drukken. Dat wat populair is en met enige sensatie gepaard gaat wordt eenzijdig gebracht. Geen ruimte voor debat. 

Het was ene "éminence grise" Rik Torfs die het de laatste corona-maanden naar voren bracht. Op zijn aangeven en andere medestanders werd er in de Kamer uiteindelijk een coronadebat gehouden, met voor en tegenstanders. Het debat werd gehouden en zo goed als doodgezwegen in de media. Maar deze "éminence grise" kan nog gematigd zijn eigen mening verkondigen zonder dat dit veel gevolgen heeft voor hem. Maar kunnen en mogen wij dat nog?

Kan ik dat over deze oorlog? Kunnen gewone burgers dat? Kunnen Russen die hier in België leven dat zelfs als hun mening niet strookt met de mainstream gedachtegang? Staan we met onze media niet terug daar waar we stonden ten tijde van de corona berichtgeving? Eenzijdig en geen ruimte voor andere invalshoeken, geen ruimte voor een eerlijk debat, nooit eens in de spiegel kijken.

Velen hebben hierover in coronatijden hun ongenoegen geuit. Met corona werden we allemaal persoonlijk geconfronteerd maar nu is het enigszins anders. Nu denken we niet over de media zoals in coronatijden. Nu raakt het onze eigen gezondheid en levensstijl niet. Nog niet. Nu hoeven we niet verder te denken dan dat wat de media ons tonen. Waarom zouden we?

Ik heb er lang over nagedacht om dit stukje te schrijven en te publiceren. Waarschijnlijk zal dit vele negatieve en misschien wel agressieve reacties teweeg brengen. Maar al diegenen die ook eens over de rol van de EU willen nadenken en eventueel beredeneerd en respectvol reageren stemmen mij hoopgevend. Ieders zijn mening is een recht in een vrije democratische wereld. Niet dan?

De geboorte van de intolerante mens. 

In vroegere tijden, ik ben er al zestig, waren politici een voorbeeld voor de samenleving. Een voorbeeld in gedrag, voorkomen en respect voor anderen. Althans de meesten toch en al was het alleen maar op het moment dat men in de media verscheen. 

Moderne politiek zit de laatste decennia wat anders in elkaar. Verkiezingen dienen om zo veel mogelijk stemmen te vergaren waarbij gemaakte beloftes achteraf geen rol meer spelen. Heeft men wat te weinig stemmen vergaard dan is het zoeken naar andere partijen om samen "de anderen" buitenspel te zetten. Dat men daarbij een ander beleid voert dan wat men belooft heeft en waar de burger voor gekozen heeft is meer en meer irrelevant.

Verkiezingen komen, beloftes komen, regeringen worden gevormd en eens aan de macht beginnen de machtsspelletjes binnen de regeringen. De ene regeringspartij wil iets en de andere regeringspartijen zullen pas meegaan als zij ook een "prijs" krijgen, eender welke. Het al of niet sluiten van kerncentrales is momenteel het laatste trieste voorbeeld daarvan. Geen aandacht voor de mening van de bevolking, enkel een prijs winnen voor de eigen partijovertuiging lijkt het belangrijkste.

Moderne politiek gaat om macht, koste wat het kost deel uitmaken van het beleid en daarbij schuwt men persoonlijke aanvallen niet. Neus eens rond in de sociale media, vooral Twitter. De ene partij vernedert de andere partij, de ene politieker de andere. Verwijten vliegen veelvuldig in het rond. Nooit attentie of aandacht voor wat de bevolking wil tenzij het gaat om publicitaire acties die naar de bevolking toe luidkeels schreeuwen hoe goed ze het wel niet doen of voorhebben met de kiezer.

Politiek bedrijven staat in deze tijden op een paar uitzonderingen na gelijk aan machtsmisbruik. Zij denken zo en denkt u anders dan luistert men niet naar u, zelfs niet als u volledig gelijk heeft. Die politici die zo een groot voorbeeld zouden moeten zijn voor de bevolking tonen veelvuldig hoe het niet moet, en de bevolking kopieert veelal dat gedrag.

Maar nu gaat het over iets anders. Nu gaat het over oorlog en de vraag of de EU het wel zover hadden moeten laten komen. Nu gaat het ook over mensenlevens en over onze veiligheid en welvaart, nu gaat het over stijgende prijzen en een inflatie waar we geen controle meer over hebben. Had de EU dit echt niet zien aankomen en anders kunnen aanpakken? Is gebiedsuitbreiding en machtsuitbreiding weer te verlokkelijk geweest? 

Europa en geweld.

Wij Europeanen hebben een gewelddadige geschiedenis. Andere werelddelen ook, maar zeker ook wij. Wij zijn van nature wereldveroveraars. Zo was er lang geleden ene Julius Ceaser die de wereld ging veroveren, later ook ene Napoleon om bij de bekendste te blijven. Europa staat bol van geweld en oorlog.

Als oorlog voeren binnen Europa wat moeilijker werd gingen we op zoek naar andere werelddelen om die te veroveren. Rond 1500 ontdekten we Amerika. Het is geëindigd in het bijna volledig uitmoorden van de plaatselijke bevolking, Indianen, Azteken en anderen. En als dat nog niet genoeg was werden zwarten uit Afrika gehaald om hen te onderwerpen aan de blanke macht. In totaal ging het om zo'n elf miljoen Afrikanen waarvan er drie miljoen stierven tijdens de "transporten". Amerika was ingenomen door de Europeanen. Kijken we vandaag naar de Verenigde Staten van Amerika, zij het politieke of mediafiguren, het zijn in hoofdzaak van origine Europeanen.

Rond de jaren 1600 ontdekten we ook Australië. Nog niet eens zo lang geleden is ook bekend en toegegeven dat men de plaatselijke bevolking, de Aboriginals, massaal heeft afgeslacht. Dus als u vandaag kijkt naar een Australiër is deze van origine eigenlijk een Europeaan.

Wij Europeanen hebben de wereld veel leed bezorgd.

De nazi's zijn er.

En "last but not least" hebben we ook nog nazi-Duitsland. Voor menig één zal nazi-Duitsland bestaan uit Duitsland, Japen en Italië. Dat hebben we toch allemaal zo geleerd tijdens onze geschiedenislessen of dat hebben we op zijn minst zo onthouden. En ook deze keer ging het weer gepaard met een poging tot het uitroeien van een volledige bevolkingsgroep.

Maar nazi-Duitsland was zoveel meer dan alleen maar Duitsland. Duitsland had met vele landen een alliantie gesloten, de asmogendheden genaamd, bestaande uit Duitsland, Italië, Japen, Bulgarije, Hongarije, Roemenië, Slowakije en Kroatië. Joegoslavië was ook toegetreden maar verliet de alliantie al na 2 dagen.

Deden ook nog mee met de Duitse alliantie:

• Vichy-Frankrijk (deel van Frankrijk onder het regime van maarschalk Pétain)
• Finland
• Siam (het huidige Thailand)
• Mantsjoekwo (gebied tussen China en Rusland)

Duistland en de asmogendheden

Oorspronkelijk had nazi-Duitsland ook een akkoord met de Sovjet-Unie wat snel werd verbroken door de inval van Duitsland in de Sovjet-Unie.

Eens het Duitse leger verslagen in Moskou zou het Rode leger oprukken tot voorbij Berlijn waarbij zij ook door de vroegere asmogendheden moesten trekken. De Sovjet-Unie verloor daarbij zo'n 21 tot 26,5 miljoen mensen waarvan 12 à 15 miljoen burgers. Nazi-Duitsland verloor aan het oostfront zo'n tachtig procent van zijn leger. Het is maar de vraag of D-Day een feestdag zou zijn hadden de nazi's niet zoveel verliezen geleden aan het oostfront.

West-Europa had zijn eigen zorgen en enkel Groot-Brittannië had zijn grondgebied kunnen vrijwaren van de wereldveroveraars. Bij aanvang stond Europa er trouwens alleen voor. De Verenigde Staten van Amerika wilden niet betrokken worden in de oorlog tot nazi-Duitsland en Japen hun mee in het geweld sleurden en zij wel moesten reageren. Zouden de Verenigde Staten van Amerika anders wel te hulp zijn geschoten? 

Zou D-day een succes geweest zijn als de Sovjet-Unie niet reeds het grootste deel van het leger van nazi-Duitsland had verslaan? Het leverde Rusland nadien niet veel erkenning op. Rusland werd niet uitgenodigd voor de 75-jarige viering van D-day in Frankrijk.

Het ontstaan van het Oostblok.

Na de overgave van Duitsland wordt Europa opgedeeld in West-Europa en Oost-Europa, het Oostblok, en ook Berlijn wordt opgedeeld in twee delen. De muur in Berlijn wordt geboren evenals het "IJzeren Gordijn". Achter het "IJzeren Gordijn" zijn het de tijden van Stalin, ook een niet al te mooie figuur waar een groot deel van de Russische bevolking voor beschaamd is.

Het Oostblok

Rond diezelfde tijden ontstaat ook de NAVO zoals wij die heden ten dage kennen. In het oosten ontstaat het Warschaupact. De NAVO bestaat dan uit België, Canada, Denemarken, Frankrijk, IJsland, Italië, Luxemburg, Nederland, Noorwegen, Portugal, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Later kwamen daar Turkije en Griekenland bij (februari 1952), de Bondsrepubliek Duitsland (1955) en Spanje (1982).

De atoombom.

In de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en de overgave van nazi-Duitsland woedde er wat verder weg nog een andere oorlog verder. De Verenigde Staten van Amerika waren nog in oorlog met Japan.

Japen is een eiland, net zoals Groot-Brittannië, en net zoals nazi-Duitsland Groot-Brittannië niet kon veroveren hadden de Verenigde Staten het bijzonder lastig om Japan te verslaan.

Op 7 mei 1945 werd de overgave van nazi-Duitsland getekend. Op 15 augustus 1945, drie maanden later, capituleerde Japan na de aanval met atoombommen op Hiroshima en Nagasaki door de Verenigde Staten van Amerika. Het zou de enige keer zijn tot op heden dat atoombommen werden gebruikt in een oorlog.

De val van de Sovjet-Unie.

1991, de Sovjet-Unie valt uit elkaar. Vele staten/gebieden van de Sovjet-Unie roepen hun onafhankelijkheid uit. Het is het einde van de Koude Oorlog en einde jaren negentig staat Rusland aan de financiële afgrond. De zo goed als failliete Unie vormt geen bedreiging voor het Westen. In 1992 bedroeg de inflatie in Rusland 2610%. 

Verschillende presidenten moeten het onderspit delven tot ene Putin in 1999 de (acting) president werd. Onder zijn leiding klimt Rusland terug uit het dal. Door de vele grondstoffen waaraan het land rijk is slagen zij erin om financieel het land er terug bovenop te helpen. Zo zijn er naast de meest bekende zoals aardgas en aardolie ook ijzererts, steenkool, bauxiet, kolen, uranium, goud, chroom, zilver, platina, diamant, nikkel, kobalt, magnesium, mangaan, lood en wolfraam, diamanten, nikkel, palladium, platina, kobalt en koper.

 

De hoeveelheden zijn niet gering. Zo produceert Rusland 25% van de wereldproductie aan diamanten, 20% van de wereldproductie aan nikkel; 40% palladium; 10% platina; 6% aluinaarde en aluminium, 5% kobalt en 2% koper (cijfers 2017, bron Wikipedia).

Terend op deze overvloed aan grondstoffen herstelt Rusland financieel zodanig dat in 2006 Moskou één der duurste steden ter wereld wordt.

De EU en de NAVO rukken op.

Na de val van de Sovjet-Unie ontstaat uit de Europees Economische Gemeenschap in 1993 de Europese Unie welk 12 landen omvat. Tijdens de jaren dat Rusland herstelt breidt de EU zich verder uit met Oostenrijk, Finland en Zweden in 1995.

Daarnaast heb je nog de NAVO die eveneens opschuift richting grens met Rusland. Laat ons daarbij niet vergeten dat de Verenigde Staten van Amerika ook deel uitmaken van de NAVO, niet bepaald de vriend van Rusland. 

In 1990 was de toenmalige Sovjet-Unie na overleg akkoord gegaan met de hereniging van Oost en West-Duitsland en de daaruit volgende toetreding van Oost-Duitsland tot de NAVO. Toen werd de Sovjet-Unie blijkbaar nog beschouwd als een speler waar rekening mee gehouden moest worden. 

Die eer zal Rusland echter nooit te beurt vallen. Midden de jaren negentig geven heel wat van de vroegere Oostbloklanden te kennen dat zij willen toetreden tot de EU. Het gaat om Tsjechië, Cyprus, Estland, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slovakije. De meeste van deze landen willen ook toetreden tot de NAVO en reeds in 1999 breidt de NAVO verder uit met de Hongarije, Polen en de Tsjechische Republiek.

De NAVO vroeger en nu

Zou er iemand van de EU-leiders beseft hebben dat Rusland hiermede wel eens een probleem zou kunnen hebben? Het zou toch moeten zijn want begin van de jaren negentig protesteerde Rusland al bij de NAVO over de uitbreiding naar het oosten. Zou iemand van de honderden politici en experten binnen de EU of NAVO daar ooit over nagedacht hebben wat de gevolgen konden zijn? Moeilijk voor te stellen dat dit niet zou gebeurd zijn. Dus iemand zal dat daar toch een keer of meerdere keren op de onderhandelingstafel hebben gegooid. Heeft men dat dan compleet genegeerd? 

We hebben gas nodig, heel veel gas.

Rusland, een land rijk aan grondstoffen. Ze hebben gas, veel gas, en wij hebben veel gas nodig. In 2005 tekenden Duitse en Russische energiebedrijven een overeenkomst voor aanleg van een bijkomende gaspijpleiding die gas zou transporteren van West-Siberië naar Duitsland, de Nord Stream I pijpleiding.

Nord Stream I en de bestaande leidingen waarvan een van de voornaamste door Oekraïne en Polen loopt, waarvoor beide landen trouwens aanzienlijke vergoedingen ontvangen, verzekeren dan de levering van voldoende gas voor het Europa van de toekomst. Voor Rusland verzekert het een groter inkomen.

De toekomst van Rusland oogde toen mooi. Zij hebben veel grondstoffen en wij hebben er veel nodig en we zullen steeds meer nodig hebben. De wereldbevolking neemt alsmaar toe en grondstoffen worden alsmaar schaarser en dus duurder. Zolang Rusland grondstoffen heeft beschikt het over macht, en hoe schaarser die grondstoffen worden hoe machtiger het land zal worden tot op een moment in de toekomst dat de grondstoffen op zijn. 

De vredelievendheid van de EU.

Ondertussen had in 2001 de aanslag 9/11 plaats gevonden. Als reactie daarop hadden de EU, of naargelang het geval sommige EU-landen of de NAVO, samen met de Verenigde Staten van Amerika deelgenomen aan hun "War on terror".

De wereld verbeteren was de opdracht. Onze democratische waarden werden voorgesteld als het ideaal, de anderen als minderwaardig. Zo werd onder andere Afghanistan 2001 binnengevallen met minstens 60.000 doden tot gevolg, Irak in 2003 met minstens 150.000 doden als gevolg, Libië in 2011 en ook nog Syrië. Een mandaat van de VN was niet altijd nodig, men deed maar. Onze democratische waarden waren de juiste en onder druk van de Verenigde Staten moest iedereen volgen.

Irak was binnengevallen door de "Coalition of the willing" op basis van info van de Verenigde Staten van Amerika dat Irak massavernietigingswapens zou bezitten. Na het doodschieten van de Iraakse leider werd later bekend dat die info "fake" was. Excuses zijn er nooit gekomen.

Uiteindelijk hebben we al die landen zo goed als allemaal in totale chaos achtergelaten en zoals in het geval van Afghanistan die leiders aan de macht laten komen die men jaren bekampt had met grote gevolgen voor onder andere de vrouwenrechten.

Een Europees leger.

Binnen de EU zijn er een aantal politieke leiders die sinds 2010 pleiten voor een Europees Leger binnen de EU. Maar een Europees leger is een groot verschil met een Europese Unie waarvan elke lidstaat zijn eigen leger heeft.

Dat dit voordelen heeft staat buiten kijf. Een verenigd leger heeft veel meer mogelijkheden wat ten overvloede werd benadrukt. Wat minder aan bod kwam is dat dit ook gevolgen heeft voor de buurlanden van de EU, waaronder Rusland. Bij een Europees leger kan elk land zijn sterkste divisies stationeren aan de strategisch belangrijkste plaatsen, en deze bevinden zich niet aan de landsgrenzen tussen de EU-landen. Neen, deze bevinden zich praktisch alleen aan de oostgrens, tegen Rusland. Om maar te zeggen, de Franse straaljagers staan nu hoofdzakelijk in Frankrijk. Als er een Europees leger komt kunnen deze eender waar worden gestationeerd binnen de EU.  

Zou niemand binnen de EU inzien dat dit een reactie van Rusland zal uitlokken? En hoe zou Rusland kijken naar de EU als dit Oekraïne als lidstaat zou opnemen? Een van de trekkers van dit idee binnen de EU is Guy Verhofstadt. Hij zal dit de jaren nadien nog vele malen herhalen binnen de EU.

Maidan.

We hebben als EU ons grondgebied tot en met 2007 aanzienlijk uitgebreid en in de wereld een weinig succesvolle kruistocht gehouden om de wereld naar onze inzichten te verbeteren. Ondanks Russisch protest had de EU en de NAVO zich steeds verder uitgebreid naar het oosten. Een paar grotere landen waren nog niet toegetreden, Wit-Rusland en Oekraïne. Een blik op de landkaart maakt duidelijk dat deze beide landen in een bufferzone zitten, gekneld tussen de EU en Rusland.

De EU in 2013

Begin jaren 2000 had ook Oekraïne toenadering gezocht tot de EU die verklaarde open te staan voor lidmaatschap in de toekomst. Het was de volgende stap in de uitbreiding van de EU en ook de NAVO liet in 2008 Oekraïne weten dat ze op termijn konden toetreden. Rusland reageerde uiteraard.

Uiteindelijk was dat in 2013 de aanzet tot protesten en betogingen in Oekraïne. Het centrum daarvan lag in Kiev, het Maidan plein. In zijn gedrevenheid om Oekraïne bij op te nemen in de EU zond de unie zijn zonen uit. Boegbeeld daarvan was ene Guy Verhofstadt.

Verhofstadt zijn speech, midden op het Maidan plein op 20 februari 2014, zou grote gevolgen hebben. Hij belooft aan de aanwezigen dat er van de EU iedere week een nieuwe EU-delegatie tot op Maidan zal komen tot de protestbeweging de strijd heeft gewonnen tegen het pro-Russische regime en kondigt EU-sancties aan tegen Rusland.  

Speech Guy Verhofstadt op Maidan 

Bij monde van Guy Verhofstadt schaarde de EU zich dus achter de pro-EU troepen die de pro-Russische leiding probeerde af te zetten. Oekraïne was echter een land dat heel wat moeilijkheden kende, economisch en financieel. Financieel belangrijk is dat de (toen) voornaamste gaspijpleiding van Rusland naar Europa door het land loopt en Oekraïne daarvoor een aanzienlijk vergoeding ontvangt van Rusland. 

Maar met Rusland hield de EU geen rekening en hoe de EU deze problemen voor Oekraïense burger zou oplossen is nooit gezegd, zeker niet op het Maidan plein

De Krim

De Krim herbergde van oudsher een belangrijk deel van de Russische vloot. De Krim is voor Rusland aan de Zwarte Zee wat Pearl Harbour is voor de Amerikanen. Zou de EU ooit rekening gehouden hebben met het feit dat Rusland de Krim nooit zou loslaten? Of was het bewust Rusland uitdagen om verdere stappen te nemen? Er moeten toch intelligente mensen zitten bij de EU die hebben nagedacht over hoe Rusland zou reageren op die herhaaldelijke steun van de EU voor het afzetten van de pro-Russische regering.

Zijn speech zou gevolgen hebben. Guy Verhofstadt speechte op 20 februari 2014 op Maidan en op 27 februari 2014, een week later, neemt Rusland de Krim in. In het oosten van Oekraïne bevinden zich ook nog Donetsk en Loegansk, twee gebieden die hoofdzakelijk pro Rusland waren en waar de EU totaal geen aandacht had aan besteed. Na de inname van de Krim ondersteunt Rusland deze gebieden bij hun verzet tegen de Oekraïense overheid. 

Sancties alom.

Op 1 mei 2014, vlak na de inname van de Krim door Rusland, wordt in Oekraïne de wetgeving zo aangepast dat het Oekraïens op termijn de enige officiële taal zal worden. In het land is de helft van de bevolking dan Russisch sprekend. Niet bepaalt vredelievend.

De EU en de NAVO blijven zich ondertussen ook steeds verder uitbreiden richting Rusland.

De EU in 2022 inclusief de kandidaten.

De NAVO heden en zijn afdelingen.

Sinds de EU op het Maidan plein sancties aankondigde tegen Rusland heeft het onophoudelijk sancties geregend. Het is ondertussen een indrukwekkende lijst geworden. Tijdslijn sancties

De EU begint ook met Oekraïne financieel te ondersteunen met de bedoeling het land klaar te stomen voor toetreding tot de EU. Momenteel heeft de EU zo'n 17 miljard euro aan Oekraïne gegeven onder de vorm van subsidies en leningen.

Van enig overleg met Rusland om de situatie te ontmijnen is geen sprake.

BRICS-landen.

Als reactie op de sancties versterkt Rusland de banden tussen de BRICS-landen. De BRICS-landen zijn Brazilië, Rusland, India, China en sinds 2011 ook Zuid-Afrika. Zij vormen samen een gewicht tegenover de Verenigde Staten van Amerika en de Europese Unie. Bij beslissingen in wereldorganisaties zoals de Verenigde Naties heeft dit tot gevolg dat deze landen veelal mekaar steunen.

Rusland verstevigt zo zijn banden met China en begint einde 2014, het jaar dat de sancties van de EU tegen Rusland begonnen, met de aanleg van een gaspijpleiding naar China. De strategie kan men al raden. Minder afhankelijk worden van de EU voor de verkoop van gas en zo zichzelf beschermen tegen sancties.

Zo hebben beide landen ook onlangs beslist om de leveringen van gas op te voeren, evenals deze van aardolie. Hierdoor verlaagt Rusland zijn afhankelijkheid van de EU. De gaskraan naar de EU kan nu wat sneller toegedraaid worden mocht dit ultiem nodig zijn. 

Nord Stream 2.

September 2015. De overeenkomst wordt getekend voor de aanleg van een tweede gaspijpleiding in het noorden van Europa. Deze extra gaspijpleiding zal ervoor zorgen dat ieder betrokken land minder afhankelijk wordt van de gaspijpleiding die door Oekraïne loopt. 

Als Rusland de leveringen langs Oekraïense kant kan verminderen krijgt Rusland immers meer controle over dat land want de gaskraan naar Oekraïne dichtdraaien heeft dan immers minder gevolgen voor de EU. Heeft men dat in de EU te laat beseft? Of was Oekraïne nu plots niet zo belangrijk meer eens de eigen belangen meespeelde?

De Verenigde Staten van Amerika zien de bui wel hangen en kondigen op 20 december 2019 sancties aan tegen bedrijven die meewerkten bij de aanleg van de pijpleiding. Zij wilden voorkomen dat Rusland teveel invloed zou verkrijgen in West-Europa.   

De sancties hebben echter niet geholpen. Rusland heeft de aanleg met eigen bedrijven verdergezet en in augustus 2021 was de aanleg klaar. De financiering van dat project is trouwens niet enkel door Rusland gedragen (Gazprom) maar ook door Wintershall DEA , een Duitse oliemaatschappij waarachter hoofdzakelijk BASF zit, Shell, een Brits welgekende onderneming, Uniper, een Duits energiebedrijf, OMV, een Oostenrijkse energiebedrijf, en Engie, een Frans energiebedrijf ons wel gekend.

Einde 2021 wordt de EU blijkbaar wakker. Nadat men Rusland de pijpleiding volledig heeft laten aanleggen wil men dat Duitsland de noodzakelijke vergunningen voor ingebruikname niet aflevert. Met het verdwijnen van Bondskanselier Merkel in Duitsland is dit land een sterke persoonlijkheid verloren. Het "nieuwe" Duitsland geeft toe en op 22 februari 2022 laat Bondskanselier Olaf Scholz weten dat de betreffende vergunningen niet worden afgeleverd.

Twee dagen later startte de inval van Rusland in Oekraïne.

24 februari 2022.

Het onvermijdelijke was begonnen. Zoveel leed.

 

Oekraïne, een land wat normaal gezien bitter weinig zou betekenen in de wereld. 

Oekraïne, een land dat nu in het middelpunt van de wereldbelangstelling staat.

Oekraïne, een land dat in een oorlog is beland.

Mijn opinie.

Deze opinie gaat niet over Rusland. Daarover is genoeg kijk-, luister- en leesvoer ter beschikking. Mijn opinie gaat louter over de EU en in navolging over de NAVO. 

Kunnen we nog kritisch zijn voor onszelf? Mogen wij onze leiders nog ter verantwoording roepen en om uitleg vragen? Mogen wij onze leiders onze mening vertellen? Mogen wij dat nog in de media? Kunnen onze "moderne" politieke leiders nog aan de burger tonen dat inspraak, samenspraak of hoe men het ook wil noemen, nog kan en dit geen holle verkiezingsslogans zijn? 

De veiligheid en welvaart van de inwoners van de EU is iets waarover de EU moet waken. De vraag is dan wat de EU heeft willen bereiken sinds Maidan 2014? Kon men de toekomstige veiligheid en welvaart van de EU veilig stellen terwijl men een gedeeltelijke volksopstand steunde omdat die pro-EU was? En wat wou men dan met Rusland doen? Putin verdrijven en vervangen door een pro-EU president? Gingen wij dat Rusland in het nauw drijven, zij het via een vazalstaat, die onmisbaar is voor onze welvaart middels zijn grondstoffen? Gingen we dus verder op ons elan zoals we mee hebben geholpen in Afghanistan, Libië, Irak en nog anderen? Zijn zij dan binnen de EU niet verplicht een beetje vooruit te kijken in het belang van de veiligheid en welvaart van de huidige EU-burger of gaan we blijven proberen de wereld onze ideale wereld op te dringen?

Er is veel te doen over het feit dat de NAVO ten tijde van de onderhandelingen over de hereniging van Duitsland al of niet zou beloofd hebben om niet uit te breiden richting Oost-Europa. Op zich is dit, naar mijn mening, niet echt van belang. Van belang is wel de vraag of je al dan niet met uw grote buur even gaat overleggen voor je opschuift richting zijn grens in het belang van de veiligheid en welvaart van uw eigen bevolking. Waarom dan maar constant uitbreiden zonder rekening te houden met een, na de val van de Sovjet-Unie, steeds machtiger wordend Rusland? Was het verlangen om groter en machtiger te worden voor (West)-Europa dan opnieuw zo onweerstaanbaar groot? Had nadenken over onze veiligheid en welvaart geen prioriteit op de uitbreiding?

Het begon eigenlijk allemaal met de val van de Sovjet-Unie. Het machtsevenwicht in de wereld geraakte zoek. Zou het goed zijn dat we in de wereld overblijven met twee machtsblokken, de volgelingen van de Verenigde Staten van Amerika en de volgelingen van China? De EU op zich had indertijd weinig macht. Het was een Unie van hoofdzakelijk West-Europese landen, economisch niet al te belangrijk in de wereld en qua grondstoffen, toen al, een gebied in nood. De welvaart was groot in onze toenmalige EU maar de toekomst oogde niet mooi.

De val van de Sovjet-Unie opende perspectieven. Het stond in de sterren geschreven dat veel van de Oostbloklanden in de toekomst in de EU konden worden opgenomen. Zo konden we als EU aan macht winnen en economisch gewichtiger worden in de wereld maar qua grondstoffen zou dat ons probleem niet oplossen. En grondstoffen is iets waar het grootste gebied van de Sovjet-Unie geen gebrek aan had. Rusland hadden wij nodig, toen al. 

In 1991 valt de Sovjet-Unie uit elkaar maar nog geen 15 jaar later in 2006 is Moskou een der duurste steden ter wereld dankzij hun grondstoffen. Rusland teert op zijn grondstoffen en hoe erg sommigen dat ook vinden we zullen ze nodig hebben. Je mag nu nog maatregelen nemen maar dat is niet meer dan een doekje voor het bloeden. We zullen die grondstoffen nodig hebben en hoe schaarser ze worden hoe meer we er voor zullen betalen. Als we ons verbruik kunnen verminderen zal dit raar genoeg ook ervoor zorgen dat we daar langer afhankelijk van zullen blijven. Extreem gezegd moeten we ons ook wel eens afvragen hoeveel we bereid gaan zijn te betalen voor het laatste schip met Russisch gas. De toekomst van Rusland oogt financieel mooi, eender welke maatregelen we nemen. En hoe minder we verbruiken hoe langer we de financiële zekerheid van Rusland garanderen.

Is het die angst voor een sterk Rusland die de EU heeft doen kiezen voor gebiedsuitbreiding met landen die nota bene ons die grondstoffen niet konden leveren? De behoefte aan grondstoffen door gebiedsuitbreiding nam enkel maar toe. Dus waarom heeft de EU die keuze gemaakt? Een keuze die er ook heeft voor gezorgd dat de NAVO samen met de Verenigde Staten van Amerika kon uitbreiden en Rusland meer en meer deed steigeren. Beeld u maar eens in dat sommige vroegere Oostbloklanden de EU verlaten en toetreden tot een unie met Rusland en Rusland hierdoor zijn grens opschuift richting EU. Wat zouden we daarover denken?

Het andere pad bewandelen, een verenigd Europa creëren, heeft men nooit overwogen. Stond het dan niet in de sterren geschreven dat er ooit een conflictsituatie zou ontstaan? Het is niet dat men dit niet kon weten. Begin jaren negentig had Rusland al aangekaart dat het problemen had met de uitbreiding van de EU maar deze EU deed alsof zijn neus bloedde en ging door met de uitbreiding dan al goed wetende dat er op termijn een probleem zou opduiken.

Een groot aantal landen van het vroegere Oostblok waren in natura al geen Sovjet-Unie liefhebber want velen van hen maakten vroeger deel uit van de nazi asmogendheden. Ondertussen hebben we de meeste van die landen opgenomen in de EU. Doen alsof daar geen extreemrechts probleem bestaat is onrealistisch. Wij in België hebben er zelfs een probleem mee, ook Duitsland, uiteraard zou ik zeggen, maar ook die vroegere asmogendheden. We mogen daar niet blind voor zijn en toch zijn we het. Een deel van het Oekraïense leger bestaat uit fascisten, dat is nu zo eenmaal. Onlangs hoorde ik de ene of andere "media-expert" op de VRT zeggen dat het maar om een zeer kleine divisie gaat. En dan wat? Willen wij dat in onze unie? En wat gaan we daar dan mee doen als we Oekraïne opnemen in de EU en een EU-Verhofstadt-leger maken? Dan ontbinden we die divisie? En zo ja waar gaan die soldaten dan naartoe? Gespreid over het Oekraïens leger en het probleem is (mediamatig) opgelost?

Maar even terug naar 2014, naar Maidan. In aanloop naar de protesten in Maidan had de EU, en in navolging de NAVO inclusief de Verenigde Staten van Amerika, zich uitgebreid richting Rusland. In Oekraïne ontstond een protest beweging tegen de inmenging van Rusland. In die tijd was de pro/contra Rusland verhouding ongeveer 50/50. Nu mocht het in werkelijkheid zelfs nog 40/60 of 30/70 zijn, het blijft steeds de vraag wat de EU bij mondde van Guy Verhofstadt heeft bezield om steun te gaan leveren aan een beweging die een pro-Russische regering wou afzetten? Men vertelt ons dat elk land democratisch vrij moet kunnen beslissen. Met andere woorden wilden wij daar een EU gezinde regering installeren, dus een naar onze normen vrij democratische regering in het zadel zetten. We hadden dat in navolging van de Verenigde Staten van Amerika al in verscheidene landen geprobeerd met zeer weinig succes. Irak is het mooiste voorbeeld. Op basis van "fake-news" van de inlichtingsdiensten van de Verenigde Staten van Amerika waren we een land binnen gevallen en meer dan honderdduizend mensen doodgeschoten en een heksenjacht georganiseerd om de grootste crimineel van de wereld te executeren, Saddam Hoessein.

Hoeveel landen hebben we niet achtergelaten in totaal fiasco. Afghanistan is een van de recentste voorbeelden. Diegene die we gingen bestrijden, de Taliban, zijn nu aan de macht in Irak met alle gevolgen van dien. Hebben we ooit in onze deelname aan "War on terror" in de media laten zien hoeveel kinderen zijn gesneuveld, vrouwen in verwachting, familieleden die treurde om gestorven gezinsleden, mensen die hun woning waren verloren? Het is alsof we de properste oorlogen hebben gevoerd die ooit in de geschiedenis van de wereld hebben plaatsgevonden. Hoe fantastisch netjes zijn wij toch. Als we een land binnenvallen zijn de enige doden blijkbaar enkel diegene die het verdiende om te sterven, alleen in Afghanistan al meer dan honderdduizend.

Dus alle waarschuwingen indachtig is de EU, bij monde van onder andere Guy Verhofstadt, op het Maidan plein gaan aankondigen dat de EU de protesteerders steunt en wij als EU zelfs sancties gaan opleggen aan Rusland. De EU kondigde dus aan dat men de invloed van Rusland uit Oekraïne wou verdrijven. Moesten we dan geen rekening houden met de veiligheid en welvaart van de EU-burgers?  Het kan natuurlijk dat je denkt dat de EU een voorbeeld is voor de wereld en we ons "regime" overal moeten installeren maar uit de recente geschiedenis moeten we toch leren dat dit een garantie is op oorlog en niet op wereldvrede.

Sinds de val van de Sovjet-Unie hebben we als EU aan Oekraïne beloofd dat zij op termijn konden toetreden tot de EU en de NAVO. We hebben hen ondertussen miljarden steun gegeven middels het belastinggeld van de EU-burger om hen de hoop te geven dat toetreding mogelijk was. En nu de (onvermijdelijke) oorlog gestart is laat de NAVO weten dat dit (momenteel) onmogelijk is en laat ook de EU weten dat dit op het huidig moment onmogelijk is. We eindigen met wat wapens te sturen, in het geval van België zelfs afgedankte wapens. Al die getroffen burgers van Oekraïne kijken veelal nu nog naar Rusland als de vijand maar hoe gaan zij zich voelen eens het besef komt dat wij hen na al die beloftes compleet in de steek hebben gelaten?

Midden Europa zal een bakermat van problemen blijven omdat men nooit een oplossing heeft gezocht los van de eigen belangen. Vandaag heeft Wit-Rusland een pro-Russische regering die men ook al eens heeft proberen af te zetten wat, weer eens, niet gelukt is. Morgen is dat misschien anders als men in zijn opzet slaagt. Vandaag heeft Oekraïne een pro-EU regering maar misschien tot het moment dat men de grondstoffen van Rusland moet missen of correct betalen. En er zijn ook binnen de EU landen die voor problemen zorgen. Polen en Hongarije hebben niet bepaald een regering naar de normen die wij als EU samen met de Verenigde Staten van Amerika proberen uit te dragen middels oorlogen. Wat als die landen zich terug willen afscheiden van de EU?

Vrede voor Europa ligt misschien wel in een verenigde Oost-Europese unie bestaande uit momenteel Oekraïne en Wit-Rusland. Oekraïne zal dan moeten toegeven en Rusland zal ook moeten toegeven met betrekking tot Wit-Rusland. Maar ook de EU zal bereid moeten zijn om op termijn eventueel landen zoals Hongarije te laten vertrekken. Enkel Rusland en de EU kunnen dan zorgen dat deze landen in een eigen unie terechtkomen, een unie die qua veiligheid en welvaart onder garantie staat van de EU en Rusland. Het lijkt wel de enige kans op een toekomstige vrede voor de komende decennia. De grootste tegenstander zal dan de Verenigde Staten van Amerika zijn die een verenigd Europa misschien wel liever niet zien ontstaan.

Hier staan we nu als Belg en Europeeër. Een gebied waar de grondstofprijzen ongezien stijgen. We zijn oorlog beginnen te voeren tegen een land waarvan we ongezien afhankelijk zijn van de grondstoffen en in een land wat de graanschuur is voor de EU. Dit wist men best binnen de EU maar daar heeft men totaal geen rekening mee gehouden. Het tegenhouden van de vergunning voor Nord Stream 2 was uiteindelijk de tegensprekelijke druppel. Ik kan me niet voorstellen dat men dat niet geweten heeft en desondanks heeft men nooit in overleg met Rusland oplossingen gezocht voor de problemen van Midden-Europa.

Dus wat gaan we nu doen? Verder sancties opleggen? We zijn daarmee begonnen in 2014 op Maidan in onze poging om een pro-Russische regering af te zetten middels het ondersteunen van een volksopstand. Hoe terecht of onterecht dat ook was, we hebben ook de verplichting in het belang van de Oekraïense bevolking te handelen en als we al onze beloftes laten varen als het erop aankomt hadden we die beloftes nooit mogen maken want in hoofdzaak is nu enkel de Oekraïner de dupe van de historie en daar zijn wij als EU mede schuldig aan.

Als we als EU enige menselijkheid aan de dag leggen en niet blindelings geïnteresseerd zijn aan gebiedsuitbreiding en machtsuitbreiding moeten we hen proberen te helpen. Momenteel doen we dat met het opleggen van nog meer sancties, iets wat we al achttien jaar constant doen. Het enige wat we bereikt hebben is dat we een land hebben proberen te isoleren waarvan we broodnodig grondstoffen nodig hebben, en veel. In wat voor machtspositie zitten we dan? 

Men had dit kunnen voorzien en volgens mij wist men het al heel lang, al sinds 2014, het jaar van Maidan. Energieprijzen en gasprijzen zullen stijgen en daarbij nog zovele andere grondstofprijzen. Er zullen tekorten ontstaan die de prijzen nog verder omhoog drijven. En als u denkt dat de EU de oorlog niet zag aankomen dan hebt u het volgens mij mis. In aanloop van de huidige winter, najaar 2021, waren de gasreserves in Europa maar 1/3 van de normale reserves. Was dat geen strategie van Rusland? Ooit iets van gehoord in de media? Maar sinds kort hebben we een gedeeltelijke oplossing. President Biden is onlangs na zijn bezoek aan de EU terug naar huis vertrokken met een contract voor de levering van een "beetje" gas zogezegd om Rusland pijn te doen. Rusland heeft echter al lang zijn contract met China aangepast. Biden zijn "sanctie" kwam te laat of wou hij enkel zijn eigen economie ondersteunen?

En ondertussen gaan we dus maar verder met ons sanctiebeleid. We drijven Rusland met de hulp van de Verenigde Staten meer en meer in het isolement. Wat denkt men daarmee te bereiken? De financiële schade voor ons als burger is niet te overzien. Geen enkele politieker die ons kan zeggen hoe men met de stijgende grondstofprijzen zal omgaan. En het gaat niet alleen over de gasprijs, maar ook over graan en dus ons brood. Tekorten op de markt ontstaan overal zoals met palladium bijvoorbeeld, voor de meesten onbekend maar broodnodig in onze smartphones en zelfs in onze auto. 

De schade zal niet te overzien zijn en de regeringen in de EU komen af met hier en daar een lastenverlaging terwijl elke partij met wat intelligente mensen aan boord weet dat dit het fiasco niet zal oplossen. Want stijgende grondstofprijzen zorgen voor stijgende prijzen op eender welke (energie)markt en in de winkelrekken. En als deze prijzen stijgen heeft dit ook gevolgen voor onze lonen en uiteindelijk houdt de ene prijsstijging de andere prijsstijging in stand en zitten we met hyperinflatie. Iemand van de EU die hiermee begaan is en ons de waarheid komt vertellen? 

Misschien hebben we wel een Angela Merkel nodig die de EU en Rusland tot elkaar kan brengen. Frau Merkel, het blijkt voor de EU noodzaak te zijn geweest om haar van het toneel te laten verdwijnen gezien daarna heel snel Nord Stream 2 werd verboden, de aanzet tot de oorlog. Misschien moeten we wel hopen dat mevrouw Merkel terug op het toneel verschijnt om consensus te vinden tussen de EU en Rusland, zonder inmenging van de Verenigde Staten van Amerika. Want deze oorlog moet stoppen, zo snel mogelijk, in het belang van Oekraïne, Europas en Rusland.

Moeten we niet eens eerlijk zijn tegenover onszelf als we nadenken over Rusland. We zitten binnen de EU met Polen en Hongarije. Twee landen waar de EU tot voor kort veel problemen mee had omdat ze onze democratische waarden niet meer volgen. We zitten ook met ene Boris Jeltsin, excuseer Boris Johnson,  in Groot-Brittannië tot voor kort lid van de EU. Paar maanden geleden was hij een verguisde leider maar nu plotseling een medestander van de EU?  Deze Boris heeft de oorlog gebruikt om zijn imago terug op te smukken, en de media volgen hem daarin. In de media en politieke wereld geen kwaad wordt meer over Boris, en ook niet over Polen en Hongarije. 

Misschien minder gekend, maar nog niet zolang geleden vormden de Verenigde Staten van Amerika met onder andere Australië een nieuw verbond waardoor Frankrijk een contract voor het bouwen van duikboten verloor. President Macron zoekt niet voor niets een uitweg om de relaties met Rusland te verbeteren. Hij heeft aan den lijven ondervonden wat de macht van de Verenigde Staten betekend zelfs als men zelf deel uitmaakt van de EU. Neen, vrede gaan we niet vinden met de hulp van deze Verenigde Staten. Het zal eerder eindigen in een totale oorlog waarbij de enige winnaar president Biden zal zijn en deze garen zal spinnen door het uiteendrijven van Europa en Rusland. 

Rusland zal nooit toestaan dat Oekraïne kan toetreden tot NAVO en de EU. Ondanks huidige berichten dat de NAVO "Njet" heeft gezegd tegen Oekraïne blijft toetreding tot de EU op lange termijn mogelijk. We zitten in de EU echter wel met politieke strijders die vechten voor een EU-leger en een EU die onlangs heeft verklaard dat de EU meer moet geïntegreerd worden in de NAVO. Logisch gevolg zal zijn dat zelfs als Oekraïne en de NAVO afstand nemen van elkaar dit voor Rusland onvoldoende zal zijn omdat een "integratie" van de EU in de NAVO alle garanties voor een onafhankelijk Oekraïne wegneemt. Dus weer een Europese Unie die vrede onmogelijk maakt.

Binnen België, en hoogstwaarschijnlijk ook in andere landen, zitten we dan ook nog met politici die in eigen belang hun carrière proberen uit te bouwen met behulp van deze oorlog. Er zitten zelfs wel wat politici bij die ik wel kon waarderen. Maar uw eigen als persoon politiek promoten, zij het via sociale media of op televisie of radio, en de oorlog daarbij gebruiken als publiciteitsstunt is weerzinwekkend.

Dus welke politieker of mediafiguur durft de EU eens een keer een spiegel voor te houden en onze eigen verantwoordelijkheid in vraag stellen en tegen ons als burger eerlijk de gevolgen vertellen van de keuzes die wij als EU hebben gemaakt? Hopelijk kunnen we als burger in de toekomst zo veel mogelijk menselijk leed stoppen, eender waar, vandaag en in de toekomst. En laat ons dan eerst bij onszelf beginnen.

Dank voor uw aandacht.