Een dag uit het leven van meneerke Groen.

 

Een dag uit het leven van meneerke Groen.

07:00 uur

De wekker rinkelde luid. Het is zo'n wekker uit vroegere tijden, een bellenwekker, eentje met twee bellen en een wijzerplaat. Hij had die op de kop kunnen tikken op een rommelmarkt een jaartje geleden voor een prikje. Tien euro. Eentje zonder batterijen want dat is milieuvriendelijk. Dus eentje met een veer van binnen, een wekker die je nog dagelijks moet opwinden. Verbruikt helemaal geen stroom.

In het begin was het wel een probleem om de juiste afstelling te vinden. Aan de achterzijde heb je een vijsje waarmee je dat wonder van techniek kan afstellen. Eerst liep dat ding een half uur voor, dan weer een half uur achter. Als hij voorliep was het eigenlijk niet erg, dan stond hij wat te vroeg op. Maar het was ook al eens gebeurt dat hij achterliep en dat was niet zo leuk. Dan begon de dag te gehaast. Een tijdje geleden had hij middels die verfijnde afstelling de afwijking kunnen terugbrengen tot tien minuten, tien minuten te snel. Toen had hij wijselijk beslist met zijn vingers van dat vijsje te blijven.

Zeven uur, of eigenlijk tien voor zeven dus, rinkelde het ding luidkeels. Hij had het alarm speciaal op zeven uur gezet. Om zeven uur wierp de ochtendschemering al voldoende licht in huis zodat hij het licht niet hoefde aan te steken wat een serieuze besparing op de elektriciteitsrekening opleverde.

Hij stond op en trok zijn gebreide sokken van geitenwol aan. Pantoffels had hij niet, die waren toch meestal gemaakt van kunststof en dus niet echt duurzaam. Je had wel pantoffels die niet van kunststof waren maar die zijn heel wat duurder dan zijn sokken en zijn sokken waren lekker warm. Hij slofte eerst naar de keuken en vulde zijn fluitketel met twee kopjes water, juist voldoende voor twee kopjes koffie. Zo zorgde hij ervoor dat hij niet teveel water opwarmde. Verspilling van energie daar huiverde hij voor net zoals water op het kookpunt brengen met een energie verslindende waterkoker. Neen dan was zijn fluitketel op het kookvuur heel wat milieubewuster. Die fluitketel was een prachtig apparaat dacht hij, ook op de kop getikt op een rommelmarkt voor een goedkoop prijsje.

Dan zette hij zijn laptop aan om eerst te controleren of zijn bellenwekker wel ongeveer de juiste tijd aangaf en klikte dan op de link van Radio 1. Zijn tv en radio-abonnement had hij al lang opgezegd. Via de laptop en het internetabonnement die hij beiden van zijn werkgever kreeg terugbetaald kon hij alles volgen. Geen televisie meer nodig, dat hielp de wereld weeral een handje.

Dan slofte hij naar de badkamer om met zijn zelfgemaakte tandpasta zijn tanden te poetsen. Ook zeep maakte hij zelf. Het spaarde hem allemaal wel wat geld uit. Hij kamde zijn haar, welk hij gisteren nog zelf had bijgeknipt, met een houten haarkam. Geen plastieken want dat is niet duurzaam. Eens dat allemaal gedaan begon het fluitketeltje te fluiten. "Net op tijd" dacht hij.

8:00 uur

Nadat hij zich had aangekleed trok hij zijn jas aan. Voor hij de deur uitging keek hij nog even in de spiegel. Die broek, jas en schoenen mogen er best zijn dacht hij. Hij had die onlangs nog op de kop getikt op een website van tweedehandse kleding voor een mooi prijsje. Zo was hij weer tevreden over zijn eigen duurzaam huisbeleid.

Hij zette zich te voet in beweging op weg naar het treinstation. Als het weer het toeliet ging hij met de fiets naar het werk. Dat was maar een 15 kilometer en best te doen in de zomer. Vroeger had hij zijn eigen fiets maar die heeft hij verkocht toen hij het deelfietsen ontdekte. Twaalf euro lidgeld per jaar en anderhalve euro voor een hele dag fietsgebruik, onvoldoende om de kosten van deze organisaties te dekken maar de rest wordt door de overheid bijgepast, was heel wat goedkoper dan een eigen fiets aan te schaffen en te onderhouden. Maar vandaag was het niet zo'n leuk weer dus ging hij met de trein. Het maakte allemaal niet echt veel verschil uit, beiden werden door zijn werkgever vergoed. Maar hij besefte zich heel goed dat de fiets lucratiever was. Kosten van openbaar vervoer werden door zijn werkgever volledig  terug betaald maar met de fiets kreeg hij zelfs meer terugbetaald van zijn werkgever dan het hem kostte. Dus als het kon dan fietste hij. 

Aangekomen op het perron speurde hij naar de stiltecoupé van de aanstormende trein. De stiltecoupé was onlangs in het leven geroepen door een van zijn favoriete ministers en dat vond hij een fantastisch idee. Nu kon hij gerust in een treincoupé zitten zonder gestoord te worden door allerlei geroezemoes en door mensen die dachten dat ze met iedereen een praatje moesten proberen te maken. Maar niet iedereen respecteerde de stilte en daar maakte hij in het begin dan steevast een filmpje van en verstuurde dit naar de klachtendienst van de spoorwegmaatschappij. Dat heeft hij onlangs opgegeven daar er nooit enige reactie bleek te komen. Maar hij geloofde erin dat er een tijd zou komen dat er personen op de trein zouden rondlopen die dat verboden praten met een GAS-boete zouden bestraffen. Hij overtuigde zichzelf dat dit allemaal perfect goed zou komen. 

9:00 uur

Eindelijk arriveerde hij nog eens op zijn werk. Het was een tijdje geleden. Van zijn werkgever mag hij bijna altijd thuis werken en daar krijgt hij zelfs een extra vergoeding voor. Maar soms moest hij toch naar het werk om ter plaatse met de collega's te overleggen. Zijn opdracht maakte het nogal moeilijk om steeds te overleggen via het computerschermpje.

Hij werkte voor de overheid, namelijk op de provincie. Zijn afdeling had een prachtige opdracht gekregen, een nieuw beleidsplan ruimte uitwerken voor de gehele provincie. Hij en zijn collega's hadden gelukkig allemaal dezelfde visie. Zo hadden ze voor kleine steden de ontharding van de ringwegen opgenomen. Door die ontharding zou er minder verkeer komen, zou de leefomgeving aangenamer en groener worden en zouden die ringgebieden kunnen dienen voor een fietsvriendelijke uitbreiding van het woongebied. "Auto onvriendelijkheid stimuleert het fietsgebruik" is hun slogan die omkadert aan de inkomdeur van hun afdeling hangt.

Ze hadden wel wat gediscussieerd over dat ontharden want hoe moest dat nou. Maar ze zijn allemaal nogal fervente fietsers en een van hen was komen aandraven met de Giro waar zo nu en dan over een grindweg wordt gefietst, en als je over zo'n wegen een heel wielercircus kan jagen moet dat toch ook kunnen voor het lokale verkeer zo had deze collega geopperd. Ze waren het allemaal eenstemmig eens. En zo geschiedde.

Hij vroeg zich af of de nieuwe collega's er zouden zijn. Nou ja nieuw, ze werkten er al ruim een half jaar maar door al dat thuiswerk hadden ze mekaar nog nooit in levenden lijve ontmoet. Hij herinnert zich de tijd dat hij een oogje had op een vrouwelijke collega maar toen die laatst tijdens een betoging bijna naakt rondliep, louter omzwachtelt met wat lingerie, was hij op haar afgeknapt. Dat vond hij helemaal niet kunnen, het was een totaal gebrek aan respect voor de vrouw dacht hij. Hij was best opgezet met zijn nieuwe collega's die vrouwen leken te zijn, zo had hij toch kunnen vaststellen in de online vergaderingen die ze hadden gehouden. Maar als hij ze nu in levenden lijve zou tegenkomen zou hij misschien wel wat meer zekerheid hebben dacht hij. Maar al snel betrapte hij zichzelf er op dat hij zo niet mocht nadenken. Transgender of niet, het mag niets uitmaken overtuigde hij zichzelf.

15:30 uur 

Het was een productieve werkdag geweest. Ze hadden samen goed overlegt en nu was het tijd om naar huis te gaan. Morgen had hij een dag vrij. Hij had het geluk dat hij van zijn werkgever vier vijfde mocht werken, dus een dag op de vijf was hij vrij. Veel loonverlies had dat niet tot gevolg en hij was zo slim geweest om dat op te vullen met vrijwilligerswerk voor een socio-culturele organisatie. Dankzij de subsidies die de organisatie jaarlijks ontvangt kan hij daar zo'n zesduizend euro per jaar bijverdienen en op dat inkomen wordt hij maar heel weinig belast. Daarnaast gaat hij in het weekend nog flexi jobben in de buurtsupermarkt wat hem ook een aardige belastingvrije stuiver opleverde. 

Zo heeft hij als alleenstaande een mooi inkomen. Soms bekruipt hem het gevoel dat hij financieel niet veel bijdraagt aan het land maar die gedachte duwt hij snel uit zijn hoofd overtuigd van zijn juiste  levenswijze. Door zijn werk droeg hij immers bij aan de vergroening van onze leefomgeving en door zijn vrijwilligerswerk had hij de juiste sociale houding. Ach, waren alle mensen maar zoals hij dacht hij meermaals bij zichzelf.

Een ding had zijn dag ietwat verstoord. Op het werk hadden ze hem verteld dat er een artikel in een krant stond over de neergang van de Belgische economie. Dat veraste hem enigszins want hij dacht dat onze economie het heel goed deed. Dus keek hij naar het uur en stelde vast dat hij eens in zijn gemeente aangekomen nog naar het leescafé kon om die krant te lezen.

16:00 uur

In zijn gemeente aangekomen spoedde hij zich naar het leescafé. De mensen daar waren steeds heel vriendelijk. Hij kwam daar vaak, bestelde een tee zette zich in een hoekje en nam gedurende anderhalf uur de kranten door. Voor de prijs van een tee, drie euro, zat hij anderhalf uur lekker warm en in een voldoende verlichte ruimte zonder dat hij privé energie moest verspillen. Bij de tee gaven ze steevast twee zakjes suiker, een witte en een bruine, een chocolaatje en een koekje. Een suikertje en het chocolaatje stak hij in zijn zak. Het suikertje voor het geval hij thuis een tee maakte en de chocola voor zijn ochtendboterham. Als dat geen duurzaam leven was.

En het was een win-win situatie voor iedereen bedacht hij. Hij bespaarde op zijn energiekosten en de uitbaters van het leescafé hadden een tee verkocht waarbij hij trouwens steeds plichtgetrouw op het einde tien cent gaf voor de uitstekende service. Soms slaagde hij al eens een praatje met de uitbaters en zo was hij te weten gekomen dat ze het financieel niet makkelijk hadden. Hij sprak hen dan steeds bemoedigend toe want zo'n prachtzaak mocht in zijn gemeente niet verloren gaan.

17:45 uur

Hij overwoog om toch nog even in het leescafé te blijven zitten tot sluitingsuur maar hij had met een gelijkgezinde afgesproken om samen iets te gaan eten en ging op weg naar huis. Naast het leescafé was een uitleenpunt van deelfietsen. Hij nam een deelfiets want het restaurant waar ze deze avond gingen eten was wat te ver afgelegen om te voet naartoe te gaan. Als ze samen gingen eten gingen ze meestal daar naartoe. Voor tien euro kreeg je daar een grote pizza en zij maakten ook geen bezwaar als ze een glaasje kraantjeswater vroegen. De eerste keer waren ze bang geweest dat de uitbater hier geld voor zou vragen maar hun ongerustheid was ten onrechte geweest. Na het eten nemen ze meestal nog een koffie en dan zijn ze inclusief het drinkgeld van tien cent, elks vijf cent, voor dertien euro per persoon gesteld.

Deelfietsen.  Een schitterende innovatieve uitvinding. Hij was blij dat een tijdje gelden het bestuur van zijn gemeente had beslist om van het centrum een fietszone te maken, zo kon hij rustig in het midden van de straat rondfietsen zonder dat die vervuilende vierwielers hem mochten voorbij steken. Het zal hun leren dacht hij dan altijd bij zichzelf. Ze zijn hardleers maar hoe trager ik fiets hoe meer die automobilisten er van overtuigd zullen geraken dat ze hun stalen ros moeten thuis laten. En zo droeg hij ook hier zijn steentje bij voor een duurzamere gemeenschap.

22:00 uur

Ze hadden een leuk gesprek gehad. Ze waren het eens dat die luchthaven in Antwerpen moest sluiten. Daar moesten ze deels sociale woningen bouwen en deels een bos aanleggen. En ook die leegstaande industriële panden moesten afgebroken worden en daar moesten bomen worden gepland. Het zou het milieu ten goede komen. Hij had ook tegen zijn vriend verteld hoe leuk die fietszone was in zijn gemeente en ze waren het eens geworden dat men nationaal een wet moest maken waardoor elk centrum verplicht een fietszone zou worden. 

Ze verlieten de pizzatent een beetje tegen hun zin want ze waren juist begonnen over het legaliseren van drugs. Ze zaten daar nog maar twee uur, hadden hun koffietje op en de zaakvoerder kwam vragen of zij nog iets wilden consumeren en zo niet presenteerde hij de rekening want ze gingen sluiten. Ze konden enigszins wel begrip opbrengen want zij waren nog de enige aanwezigen maar aan de andere kant was het toch spijtig. Ze zaten daar lekker warm badend in het licht. 

Morgen zou hij zijn burgerlijke plicht vervullen, verenigingswerk. Het was de laatste keer deze maand en dan zou zijn maandelijkse vijfhonderddertig euro op zijn rekening worden gestort. Dat stemde hem goed gezind.

Het is een mooie dag geweest dacht hij bij zichzelf.